Licencja: uznanie autorstwa, remiks, nie można używać komercyjnie. Autor zdjęcia tomasiek

Fundacja REVERS poszukuje koordynatora z Krakowa polskiej grupy międzynarodowej wymiany „Zielona Europa”, która odbędzie się podczas wakacji w Gruzji i jest finansowana z programu „Młodzież w działaniu”. Wolontariusz podejmie się koordynacji polskiej grupy w dziedzinie edukacji ekologicznej dotyczącej ochrony środowiska w Polsce (Kraków, małopolska) oraz Europie Środkowo-Wschodniej. Poszukujemy osoby, która posiada wiedzę na temat ekologii (ochrony środowiska) i może ją przekazać innym. Osoby zainteresowane wolontariatem prosimy o przesyłanie CV na adres e-mail: greeneurope2012@gmail.com.

Rozmawiała Anna Malinowska, opublikowany w EUlotka 11 (34) 12.2011 r. oraz 05.03.2012 r. w ngo.pl.

– Udaje nam się porozmawiać, bo jesteś akurat w Poznaniu na Forum Społeczeństwa Obywatelskiego, czyli kolejnym już dorocznym Zgromadzeniu Partnerstwa Wschodniego. Jakie wrażenia z uczestnictwa?

Antonina Jelistratowa, fot. Michal Anempodistov

Antonina Jelistratowa: – Jestem bardzo zadowolona z tego, że przyjechałam do Poznania. Partnerstwo powołano dla sześciu państw: Białorusi, Mołdawii, Ukrainy, Armenii, Azerbejdżanu i Gruzji. W każdym z nich sytuacja społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych wygląda inaczej. Stąd wspólne sesje plenarne czy dyskusje w mniejszym gronie okazały się naprawdę bardzo cenne. Miałam okazję porównać ze sobą różne sposoby podejścia do tego tematu i podejmowane inicjatywy. Poznałam wiele, często odmiennych, punktów widzenia na sprawy, które dzieją się w naszych krajach, zarówno w kontekście polityki wewnętrznej, jak i oczekiwań, które każdy z nas ma w stosunku do Unii Europejskiej. Poza tym wyjadę stąd z czymś najcenniejszym, czyli kontaktami. Nie spodziewałam się, że spotkam aż tylu aktywistów z najróżniejszych organizacji. Co mnie cieszy, to fakt, że w Poznaniu pojawiło się naprawdę wielu przedstawicieli białoruskich NGO-sów. Istotne jest też dla mnie to, że nie miałam wrażenia uczestniczenia w dyskusjach prowadzących donikąd. Powstał nieoficjalny dokument z koncepcjami na dalszy rozwój Forum [przyp. red. zob. "Concept paper for the EaP Civil Society Forum presented for discussion in Poznan"], przedstawiono różne instrumenty promocji potencjalnej współpracy, z której, mam nadzieję, Białoruś będzie korzystać.

– Cieszę się, że masz takie pozytywne nastawienie, bo podczas naszych rozmów na Europejskim Kongresie Kultury we Wrocławiu (wrzesień 2011 r.) słyszałam nieco bardziej sceptyczne opinie o waszej sytuacji na arenie europejskiej. Czego oczekujesz od Partnerstwa Wschodniego?

– Na szczęście teraz jestem już przekonana, że Partnerstwo nie jest pustym tworem. Wygląda na to, że może być nie tylko istotnym narzędziem do promocji wspólnych działań w obrębie sześciu krajów członkowskich, ale również sposobem na promowanie naszych inicjatyw na zewnątrz, w państwach Unii Europejskiej. Co ważne: to właśnie Unia Europejska musi być prawdziwym partnerem wspierającym. Pozytywne po spotkaniu w Poznaniu wydaje mi się to, że naprawdę widać chęć zaangażowania partnerów z krajów postsowieckich i poszczególnych organizacji w cały proces wzajemnych spotkań, zarówno tych wewnętrznych, czyli właśnie spotkań Partnerstwa Wschodniego, jak i w debatach międzynarodowych. Rozwój Partnerstwa Wschodniego to szalenie istotny proces. Musi iść w stronę postulowania konkretnych idei popartych konkretnymi możliwościami działań. Zauważalna jest potrzeba konsolidacji pewnych narzędzi, które pomogą we wzmacnianiu wspólnych działań na rzecz społeczeństwa obywatelskiego w każdym z naszych państw. Potwierdziły to wystąpienia wszystkich panelistów. Widać jednocześnie, że Unia chce eksplorować nasz obszar i, co najważniejsze, dysponuje środkami pomocowymi. Jest dla nas furtką do realizacji inicjatyw obywatelskich.

– W kontekście tego, co powiedziałaś przed chwilą, zapytam szerzej: czego Białoruś oczekuje od Unii Europejskiej?

– Przydałoby się wykorzystać wzajemne inspiracje. To pierwsze, co przychodzi mi na myśl. Unia Europejska i jej państwa członkowskie powinny dokładniej eksplorować możliwości i potencjał państw z bloku wschodniego. Bo on naprawdę istnieje. Pomysłów nam nie brakuje. To brak perspektyw na ich realizację jest hamulcem dla różnych działań oddolnych. Po drugie, Unia powinna dążyć do zminimalizowania biurokracji, upraszczania procedur, tak by nie hamowały rozwoju mechanizmów społeczeństwa obywatelskiego. I sprawa najważniejsza: oczekujemy, że Unia zaangażuje władze i rządy naszych krajów we wspólną debatę na temat demokracji. Popchnie je w stronę zwiększenia możliwości partycypacji obywateli w życiu społecznym i kulturalnym. Będzie naciskać o zmianę nastawienia. My, aktywiści, doskonale to wiemy. Nasz rząd zmian nie chce albo nadal ich nie rozumie. Ten problem właśnie na Białorusi widać chyba najdobitniej.

– Jak obecnie wygląda u was sytuacja dialogu trzeciego sektora i aktywistów z władzami?

– Niestety ostatnio jest coraz gorzej. Białoruś przechodziła różne okresy. Najlepiej z naszym rządem rozmawia się wtedy, kiedy przebywasz poza granicami kraju, co niestety brzmi dość komicznie i zdąża w kierunku farsy. Chcesz zmieniać własny kraj, ale w nim nie żyjesz na co dzień. Próby nawiązania rozmów trwają od dawna. Opozycjoniści wysuwali propozycje współpracy, które dość szybko zakończyły się fiaskiem. Nadzieja pojawiła się na chwilę w 2009 roku. Rząd opornie, ale jednak nawiązywał kontakt z Europą, powoli zgadzał się na wprowadzanie programów partnerskich. To miał być początek nowego etapu i start innowacyjnych procesów. Po wyborach znowu nastąpiła cisza. Nie ma dialogu. Tak to właśnie u nas jest. Jeden krok do przodu i dwa w tył.

– No dobrze, ale to znaczy, że przedstawiciele białoruskich organizacji pozarządowych w ogóle wzajemnie się nie konsolidują, żeby podjąć próbę takiego dialogu z władzami?

– To oczywiste, że jeśli chcesz działać na większą skalę, porozumienie z rządem jest niezbędne. Inaczej będziesz hamowana na każdym kroku. Jeszcze dwa lata temu organizacje pozarządowe dążyły do rozmów. Porozumiewaliśmy się też między sobą, czy i w jaki sposób takie rozmowy ewentualnie prowadzić. Chwilowo stoimy w miejscu, co według mnie jest katastrofą.

– Co jest największym problemem w codziennym funkcjonowaniu organizacji pozarządowych na Białorusi?

– Oczywiście brak środków finansowych na prowadzenie działalności z prawdziwego zdarzenia, na biuro, księgowość, porady prawne. Tak naprawdę, nawet jeśli mamy partnera z innego kraju, trudno jest fizycznie dostarczyć nam środki na realizację pewnych pomysłów. Powiedziałam ci to już we Wrocławiu i powiem jeszcze raz, że sposobów na obchodzenie pewnych rzeczy zdradzić ci nie mogę. Kolejną przeszkodą jest brak pozwoleń na używanie publicznej przestrzeni. Zdobycie wymaganych papierów na organizację wydarzenia graniczy z cudem. Nawet kiedy myślisz, że jesteś już blisko celu, zawsze na końcu wymagany jest jakiś „ważny” przepis, który cię dyskwalifikuje. Pozostaje też kwestia prozaiczna i wręcz śmieszna, jak mówię o niej głośno: nie mamy możliwości nagłaśniania inicjatyw. Oficjalne media nigdy nie puszczą informacji o oddolnym wydarzeniu. Musi nam wystarczyć internet. Spada liczba oficjalnie zarejestrowanych organizacji pozarządowych na Białorusi. W szczytowym momencie było ich bodajże trzy tysiące. Porównaj sobie to z liczbą organizacji zarejestrowanych w Polsce. Trudno jest utrzymać organizację, a rząd robi wszystko, żeby ci przeszkodzić i stłamsić twoją inicjatywę. Jest jeszcze jedna i najważniejsza kwestia stanowiąca przeszkodę w rozwoju działań obywatelskich: ogromny marazm społeczny.

– Wspominałaś mi o tym. Jestem Polką, do tego z natury przekorną: jeśli mi czegoś zabraniają, to tym bardziej do tego dążę… Jest zakaz, to próbujesz go obejść.

– I tego właśnie myślenia Białorusinom brakuje. Oni już są do marazmu przyzwyczajeni. Błędne jest myślenie, że nasza obecna sytuacja jest podobna do waszej sprzed kilkudziesięciu lat. U nas to już za długo trwa. Ludzie walczą o przetrwanie, nie chce im się angażować. Bierność społeczna to moim zdaniem jeden z najpoważniejszych, jeśli nie najpoważniejszy problem białoruskiej społeczności. Dopóki tobie się chce, a ci zakazują, to walczysz. Kiedy naprawdę przestaje ci się chcieć, powstaje prawdziwy kłopot. To problem, który musimy u nas w kraju rozwiązać. Namówienie młodych do działania i zaangażowania w jakąkolwiek inicjatywę stanowi poważne wyzwanie. O tym również szczegółowo rozmawialiśmy na Forum.

– Ale twoja organizacja Next Stop – New Life radzi sobie świetnie. Jakie były wasze początki?

– Powiem przewrotnie: historia jest długa i bardzo stara. Na pewno nie spodziewasz się tego, co usłyszysz. Wszystko zaczęło się jeszcze w roku 1989 od duńskiego ruchu Next Stop – Soviet. Pomysł narodził się w głowie pewnego Białorusina, mieszkającego wtedy chyba w Moskwie. Chodziło o pomoc krajom z bloku postkomunistycznego i umożliwienie im łączności z Europą. Szybko znaleźli się koledzy, przyjaciele, znajomi znajomych, którym pomysł się spodobał. Do pomysłu dołączały kolejne osoby, więc postanowiono założyć organizację. Nazwano ją właśnie Next Stop – New Life. Na początku zajmowała się ona niemal wszystkim, co związane było z jakąkolwiek oddolną inicjatywą społeczną. Z czasem zaczęli dołączać ludzie z innych, mniejszych, nieformalnych organizacji. Stąd Next Stop – New Life jest teraz na Białorusi tak popularna. Staliśmy się chyba synonimem albo raczej namiastką tego, co nazywa się w cywilizowanym świecie społeczeństwem obywatelskim.

– A jak było z tobą? Skąd twoje zainteresowanie działalnością w pozarządówce?

– W pierwsze działania oddolne włączyłam się od razu, jak powstało Next Stop – New Life. Byłam wtedy nastolatką i co tu dużo mówić – wydawało mi się to po prostu cool. Szybko jednak z pierwszego podniecenia wykluło się coś więcej. Wszystko, co robiliśmy, stanowiło dla mnie wewnętrzne wyzwanie, byłam pod wrażeniem zapału ludzi, którzy mnie otaczali, wiary w to, o co wszyscy próbowaliśmy walczyć, co możemy robić i osiągnąć własnymi siłami. Robiłam w organizacji bardzo różne rzeczy, łącznie z tak zwaną najczystszą administracją. Angażowałam się w tamtym okresie we wszystko, łącznie ze sprawami związanymi z ochroną środowiska. Z upływem lat wszystko stawało się coraz bardziej poważne, zaczęły się konferencje, seminaria poświęcone rozwojowi społeczeństwa obywatelskiego. Wsiąkłam na całego, choć wyjechałam studiować na Litwę. Nie zerwałam jednak kontaktów z przyjaciółmi z Białorusi, a okres spędzony za granicą dał mi nowe, międzynarodowe znajomości i pokazał nowe perspektywy. Kiedy w 2009 roku wróciłam do kraju, dostałam propozycję zostania szefową Next Stop – New Life. Jak możesz się domyślić, nie zastanawiałam się zbyt długo.

– Mówisz o międzynarodowych znajomościach, zapytam więc o międzynarodowe projekty. To chyba podstawa funkcjonowania waszej organizacji? Wiem, że szykujecie spory projekt z Niemcami. Na czym będzie polegał?

– Zdecydowanie tak jest – co prawda siedzibę mamy na Białorusi, ale to właśnie projekty międzynarodowe są podstawą naszej działalności. Zacznę od tego, że współpraca z Polską, Litwą, Niemcami, Czechami czy Estonią daje nam ogromne zaplecze wiedzy. To od was uczymy się, jak rozwiązywać pewne problemy, jakie kanały pomocy wykorzystywać, jak obchodzić najrozmaitsze organizacyjne kwestie związane z samym prowadzeniem organizacji pozarządowej. Uczymy się patrzeć z innej perspektywy niż ta, która otacza nas na co dzień. Cały czas szukamy kanałów edukacyjno-finansowych i te kraje są nam naprawdę bardzo pomocne. Jeśli chodzi o projekt, nad którym obecnie pracujemy, to jest to współpraca trzech państw: Białorusi, Niemiec i Estonii. Jest on skierowany do młodych ludzi. Będziemy spotykać się w każdym z państw i dyskutować o rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w każdym z nich. O perspektywach, barierach, szansach.

– Jakie jest największe wyzwanie dla twojej organizacji, dla Next Stop – New Life w najbliższym czasie?

– Rozwój. Czekam na ducha młodych ludzi. Może powtórzę to kolejny raz, ale naprawdę to, na co liczę, to energia, duch i potencjał, który drzemie w ludziach i pozwoli na rozwój białoruskiego społeczeństwa obywatelskiego. Ci młodzi ludzie, którzy kończą szkoły, studiują, wchodzą w dorosłe życie, muszą dostrzec możliwości i ścieżki rozwoju. Uwierzyć w nie. Nie chodzi tu o dawanie im rad, ale uświadomienie pozytywnych skutków wykorzystania szans, które daje zaangażowanie się w ruch obywatelski. Ludzie, którzy robią to od dawna, znają się od lat, doskonale już o tym wiedzą i będą forsować wszystkie możliwe sposoby, żeby Białoruś wyszła z marazmu, w którym tkwi. Potrzeba jednak tak zwanej świeżej krwi i poprzez rozwój, zarówno naszej, jak i innych organizacji, rozumiem znalezienie sposobu na trafienie do młodych i nawiązanie z nimi dialogu. Wydaje mi się też, że za mało jest dla tych osób możliwości i sposobów na uczestnictwo w życiu społecznym. Choć może zabrzmi to nieco przewrotnie, to pozwolę sobie stwierdzić, że prawdziwa partycypacja wymaga czasu i pieniędzy. Jeśli chcesz rozwijać się w jakimś kierunku, potrzebujesz sprzętu czy środków finansowych, bo przecież z czegoś musisz żyć. Młodzi ludzie wybierają pracę zarobkową zamiast dalszego kształcenia, podążania za swoimi marzeniami, tym, co podpowiada im dusza. Wiąże się to oczywiście z sytuacją ekonomiczną na Białorusi i jednocześnie z pewnymi obawami, które budzi zaangażowanie w ruchy oddolne. Dotarcie do tych ludzi jest wyzwaniem i bardzo zaniedbaną kwestią.

– A jak jest z tobą? Czy szefowa tak dużej organizacji jak Next Stop – New Life, realizująca projekty na skalę międzynarodową i angażująca się w nie całą sobą, może się jakkolwiek utrzymać z działalności w trzecim sektorze? Czy Next Stop – New Life to po prostu twoja „praca po pracy”?

– Działalność w organizacji nie jest dla mnie źródłem zarobku. Nie dostaję żadnych pieniędzy. Nie ma czegoś takiego jak pensja. Jeśli udaje nam się uzyskać jakiekolwiek środki, idą one na utrzymanie organizacji i realizację inicjatyw. Żaden z członków Next Stop – New Life nie czerpie ze swojej działalności absolutnie żadnych korzyści finansowych. Wiem, że w Europie wygląda to inaczej, i uważam, że to dobrze. Wtedy jeszcze bardziej możesz angażować się w pomoc innym i forsować idee, w które wierzysz. Niestety w tej kwestii my jesteśmy jeszcze w ciemnogrodzie. Wszystko idzie na podstawową administrację, a my ciągle zastanawiamy się, jak w ogóle zdobyć środki, żeby funkcjonować jako organizacja. Na co dzień pracuję jako administrator stron internetowych. Współpracuję w ten sposób między innymi z Forum Partnerstwa Wschodniego, dzięki czemu mogę na bieżąco przekazywać informacje o sytuacji na Białorusi i uzyskiwać informacje o działaniach prowadzonych w innych krajach. Oczywiście płacę z tego tytułu podatki i to jest po prostu moja praca. Współpracuję również z rosyjską Platformą Społeczeństwa Obywatelskiego, poza tym na co dzień zajmuję się organizacją różnych eventów.

– Na koniec wrócę do wyzwań. Powiedziałaś mi, że zależy ci na rozwoju Next Stop – New Life i włączaniu w działania młodych ludzi. Jakie jest jednak to najbliższe wyzwanie związane z projektem, który zaczynacie realizować?

– Przy tym projekcie ponownie najtrudniejsze jest znalezienie młodych kursantów z Białorusi, którzy wezmą w nim udział. Takich, którzy naprawdę chcieliby podnieść jakość swojego życia, znaleźć pewne globalne cele odmienne od jedzenia, zabawy i spędzania czasu przed telewizorem. Trywialne, prawda? Już rozumiesz, co mam na myśli, mówiąc o społecznym marazmie u nas w kraju? Nawet jeśli ktoś podaje ci rękę i daje możliwości, to młodzi ludzie mają opory, żeby dać się poprowadzić. Rozwój naszego społeczeństwa obywatelskiego należy zacząć od podstaw. Podejrzewam, że gdyby zaproponować udział w takim projekcie innym Europejczykom, chętnych byłoby kilkadziesiąt razy więcej niż miejsc. U nas jest odwrotnie. Na co dzień widzę, jak białoruskiej młodzieży brakuje w życiu inspiracji. I to mnie irytuje, ale jednocześnie jest dla mnie osobistym wyzwaniem, o które pytasz.

– Na szczęście tobie inspiracji nie brakuje i odkąd cię poznałam, nie wydaje mi się, żeby zabrakło jej kiedykolwiek. Tego ci życzę.

– Dzięki.

– A ja dziękuję za rozmowę.

Forum Społeczeństwa Obywatelskiego Partnerstwa Wschodniego

Trzecie spotkanie Forum Społeczeństwa Obywatelskiego Partnerstwa Wschodniego odbyło się w Poznaniu w dniach 28–30 listopada 2011 r. Forum powołano do życia w odpowiedzi na postanowienia Wspólnej Deklaracji Praskiego Szczytu Partnerstwa Wschodniego. Zawierała ona wezwanie do Komisji Europejskiej o pomoc w wypracowaniu sposobu ustanowienia i zasad funkcjonowania owego Forum, które wynikało z przekonania, że społeczeństwo obywatelskie i organizacje pozarządowe mają do odegrania kluczową rolę w zakresie promowania nowych inicjatyw i kontrolowania działań władz publicznych. Głównym zadaniem Forum jest wspieranie rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w krajach Partnerstwa Wschodniego i zwiększanie współpracy pomiędzy organizacjami działającymi na rzecz rozwoju społeczeństwa obywatelskiego państw partnerskich i Unii Europejskiej. Spotkanie Forum w Poznaniu, trzecie po Brukseli i Berlinie, służyło podsumowaniu działań w obszarze społeczeństwa obywatelskiego w roku 2011 oraz wypracowaniu rekomendacji mających przyczynić się do promowania na obszarze krajów Partnerstwa Wschodniego m.in. praw człowieka, demokracji i gospodarki rynkowej. Za jego organizację odpowiadało polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych (w ramach polskiej prezydencji) oraz Europejskie Służby Działań Zewnętrznych. Więcej o działalności Forum można znaleźć pod adresem: www.eap-csf.eu. Dokument wypracowany we współpracy z uczestnikami z koncepcjami na dalszy rozwój Forum:

• Concept paper for the EaP Civil Society Forum presented for discussion in Poznan.

Antonina Jelistratowa w ramach organizacji Next Stop – New Life zorganizowała wspólnie z Fundacją REVERS wymianę dziennikarzy obywatelskich z Białorusi z dziennikarzami z Polski podczas Europejskiego Kongresu Kultury. Zapraszamy do zapoznania się z wynikami wymiany: 

• Podcasty z Europejskiego Kongresu Kultury.

Autorka: Anna Malinowska, wywiad oryginalnie opublikowany na www.ngo.pl 2011-12-12 

Zrealizowany we Wrocławiu, podczas Europejskiego Kongresu Kultury, projekt „Radio Ryba” był efektem współpracy amatorskiej radiostacji internetowej Radio Ryba z Mińska i redakcji Polskiego Radia dla Zagranicy, w ramach konkursu Art For Social Change (Sztuka dla zmiany społecznej), zrealizowanego dzięki Narodowemu Instytutowi Audiowizualnemu.

Współorganizatorem przedsięwzięcia była fundacja Centrum Kultury Reveres, działająca na rzecz propagowania otwartego społeczeństwa oraz popularyzacji nowoczesnych technologii w trzecim sektorze oraz Next Stop – New Life, białoruskie stowarzyszenie młodzieżowe zajmujące się edukacją obywatelską. Projekt zrealizowano w partnerstwie z SocialCamp Kraków i Nową Europą Wschodnią.

Projekt miał pogłębić współpracę między polskimi dziennikarzami i przedstawicielami dziennikarstwa obywatelskiego z Białorusi. Zakładał emisję audycji radiowych o tematyce europejskiej i wolnościowej z Europejskiego Kongresu Kultury na Białorusi z wykorzystaniem technologii internetowej podcast.

We Wrocławiu spotkali się dziennikarze białoruskiej redakcji Polskiego Radia dla Zagranicy (Polskie Radio) Dzimitry Hurnievic oraz Walery Sauko, członkowie projektu ze strony białoruskiej: Vladislav Buben (montażysta), Antonina Jelistratowa (prezeska Next Stop – New Life, dziennikarka), Aleh Novikou (pseudonim „Liolik Uchkin”, dziennikarz), Ihar Zaltkou (tłumacz, dziennikarz) oraz koordynator projektu ze strony Reversu, Wojciech Załuski. Rozmawiamy z nimi o początkach i idei Radia Ryba, dziennikarstwie obywatelskim na Białorusi oraz o sytuacji aktywistów z Mińska.

– To dzięki Wam Białoruś usłyszała o Europejskim Kongresie Kultury. Oficjalne media nie podały żadnej informacji?

Ihar Zaltkou: – Puścili trzy anonse. Poza tym nie było żadnej wzmianki.

– We Wrocławiu pracowaliście non stop. Co usłyszeli mieszkańcy Białorusi?

Aleh Novikou: – Jeszcze nie wszystko usłyszeli, bo te najważniejsze, najdłuższe rozmowy będziemy dopracowywać, tłumaczyć i montować po powrocie. Chociaż faktycznie udało nam się zrobić więcej niż zakładaliśmy. W sumie mamy osiem audycji. O dziennikarstwie obywatelskim – rozmowę z Cezarym Ciszewskim z Miasta w Komie, wywiad z Andrzejem Wajdą, z francuskim filozofem Guyem Sormanem na temat kultury i liberalizmu w Rosji, rozmowę z Ryszardem Kluszczyńskim o kulturze krytycznej i cyfrowym postmoderniźmie. Udało nam się zrobić także audycje związane z warsztatami literackimi.

– Do tego materiały, które przygotowała redakcja Polskiego Radia.

A.N.: – Tak. Z ich strony w eter poszła relacja z inauguracji i zakończenia Kongresu, rozmowa z Andrzejem Wajdą, Arturem Rojkiem, wywiad z dyrektorem agencji koncertowej BO promo Aleksandrem Bogdanovem o współczesnej scenie muzycznej na Białorusi i dziennikarzem Witoldem Szabłowskim. Do tego wywiady z nami, twórcami Ryby. Wszystkie audycje zrealizowane przez Polskie Radio zostały wyemitowane w eter na teren Białorusi dzięki satelicie oraz na falach krótkich i były dostępne przez Internet. Polskie Radio udostępniło też specjalny kanał podcastów z EKK.

– Wróćmy do Was. Radio Ryba. Jak powstało i skąd ta nazwa? Podobno wszystko przez pewien sklep, który Wam zamknęli.

I.Z.: – Mieliśmy swoje ulubione miejsce – sklep z wędzonymi rybami. W środku trzy stoliki. Tanie piwo, a na zewnątrz przestrzeń do swobodnych dyskusji. Sklep znajdował się w pobliżu uniwersyteckiego kampusu, wydziałów filologii i filozofii. Stał się miejscem, gdzie spotykali się literaci, socjologowie, młodzi ludzie, aktywiści. Powiedzmy, że była to nasza wolnomyślicielska oaza. Takich miejsc w Mińsku nie ma. Są bary, na które nas nie stać. I ten nasz ulubiony sklep postanowiono zamknąć. Teren wykupił developer.

–

- A wy postanowiliście o niego walczyć?

I.Z.: – Tak. Żeby zabić ten społeczny wszechobecny marazm i surrealizm, w którym żyjemy. Pokazać, że nie zgadzamy się na likwidację jedynego dla nas miejsca, które sprzyjało rozwojowi wolnomyślicielstwa. Wpadliśmy na pomysł kampanii społecznej w obronie sklepu. Intelektualna śmietanka, która w Rybie piła piwo, zaczęła pisać wiersze, eseje, odezwy. Trochę z przymrużeniem oka, ale cel był jasny. Powstał zbiór rozmów, przemyśleń. Moje wydawnictwo zdecydowało się opublikować książkę z tymi tekstami.

A.N.: – Napisałem prowokacyjne opowiadanie i – co najbardziej mnie ucieszyło – za mną poszli młodzi ludzie. W końcu jakaś większa społeczność razem zaczęła występować przeciw komercjalizacji Mińska. Teraz zostały już może dwa, trzy miejsca w stolicy, w których twój portfel poradzi sobie z ceną kawy i piwa. Udało nam się zaprotestować przeciwko zniknięciu perełki miejskiej subkultury, gdzie artyści mogli czuć się swobodnie nie uważając na to, co mówią. Budowa kolejnego biurowca, to oczywiście pieniądze dla miasta, ale ukrócenie naszych rozmów też było na pewno na rękę władzom. Sklep niestety zamknięto, ale cieszy nas, że złamaliśmy społeczną bierność, bo do naszej akcji przyłączyło się sporo osób.

– Eseje, odzewy, opowiadania. Skąd wzięło się radio?

A.N.: – Poszliśmy dalej. Zorganizowaliśmy koncert w obronie sklepu. Odbywały się cykliczne protesty pod hasłem „Rybny dzień”, mające zmusić urzędników miejskich do przywrócenia naszej kulturalnej alternatywy. Nagle ktoś rzucił pomysł antyradia. Niezależnego, opozycyjnego wobec mediów publicznych, dającego zupełnie inne informacje. Tylko, żebyś mnie dobrze zrozumiała: Radio Ryba nie jest radiem, które w audycjach krytykuje władzę. Nie o to nam chodzi. Ludziom na Białorusi brakuje wiadomości. Innych niż te jedynie „słuszne”, nadawane przez publiczne media.

– To o czym są wasze audycje?

I.Z.: – Chcieliśmy stworzyć radio „uliczne”. Słuchacze mogą na przykład wysyłać do nas wiadomości na telefony komórkowe i to stanowi często bazę treści, która potem idzie w eter.

A.N.: – Próbujemy przekazać ludziom to, co naprawdę dzieje się na alternatywnych scenach. Literackiej, feministycznej, anarchistycznej. Podajemy wiadomości kulturalne, ekologiczne. Najważniejsza jest dla nas merytoryka i to, że choć nie można nazwać nas profesjonalnym radiem, to audycje są zawsze przygotowywane starannie i bez przekłamania. To taki nasz punkt wyjścia do demokratycznego stylu prezentowania treści. Zarządzamy wszyscy razem, ignorując cenzurę.

– Powiedziałeś, że daleko Wam do profesjonalizmu. Jak wygląda Wasza praca, jak tworzycie audycje nadawane w Rybie?

I.Z.: – Dobrze, że nie zapytałaś jak wygląda nasze studio, bo tego nie mamy wcale. Jeden z nas pisze materiały, potem wysyła do Vlada. Nagrywamy, montujemy, puszczamy do Internetu. Oczywiście marzy nam się większy profesjonalizm, ale na tym etapie ta nasza techniczna nieudolność i nieprofesjonalizm są zaletą. Celem Ryby jest przekazanie społeczeństwu pewnej idei.

– Jakiej?

A.N.: – Aktywizacji. Marazm społeczny to największy problem na Białorusi. Nie reżim, pieniądze czy polityka. Do tego już przywykliśmy, choć może nie powinienem tak mówić. Żeby walczyć z tymi problemami, potrzebne jest społeczne zaangażowanie. A do tego Białorusinów trudno przekonać. Walczysz o przetrwanie, więc nie myślisz o takich rzeczach. Radio Ryba ma w naszym zamyśle pobudzać aktywność, pokazywać niszową kulturę. W naszym kraju niemożliwe jest zarejestrowanie alternatywnej radiostacji. Tylko Internet daje nam namiastkę demokracji. Jest punktem wyjścia do zorganizowania najróżniejszych wydarzeń.

Antonina Jelistratowa: – Organizacja wydarzeń jest dla nas, aktywistów jednym z największych wyzwań w ogóle. Problemem jest nagłośnienie jakiejkolwiek akcji i to Internet stanowi jedyne medium, poprzez które możemy poinformować ludzi. Jeśli nie działasz po stronie „oficjalnej”, a reprezentujesz ruch społeczny czy organizację pozarządową, kulturalną, zapomnij o tym, że informacja pójdzie w mediach publicznych. Poza tym, jesteś właściwie pozbawiony szansy na znalezienie miejsca czy zatrudnienie ludzi, którzy pomogą ci zrealizować twój pomysł. Nie ma praktycznie szans na uzyskanie pozwoleń, by użyć publicznej przestrzeni do czegokolwiek. Do wszystkiego wymagane są pozwolenia od policji, straży miejskiej, służb ratunkowych. I nie mówię tu wyłącznie o wielkich imprezach masowych.

A.N.: – Czasem znajdujesz miejsce, które należy do prywatnego właściciela. On daje ci zgodę. Za chwilę jednak słyszysz, że ma przez to kłopoty albo wystąpiły jakieś problemy techniczne, więc niestety musi ci odmówić użycia swojego lokalu. Wszystko zależy od konkretnej sytuacji, ale jakaś przeszkoda zawsze się znajdzie.

Ponad tysiąc nastolatków weźmie udział w akcji pisania listów do polskich parlamentarzystów, w sprawie ratyfikowania przez Polskę Konwencji Ottawskiej, mającej na celu wyeliminowanie użycia min przeciwpiechotnych jako środka walki zbrojnej. Polska jest jedynym członkiem UE i jedynym krajem w regionie, który nie ratyfikował Konwencji Ottawskiej! Ogromna większość sąsiadów Polski, w tym Białoruś i Ukraina są stronami Konwencji.

Polska młodzież mówi: Stop! Polska ma być wolna od min!

Każdego roku polscy saperzy znajdują i usuwają kilkaset min oraz kilkadziesiąt innych niewybuchów na terytorium Polski. Co roku w Polsce ginie lub jest rannych kilkanaście osób w wyniku eksplozji niewybuchów i min: w 2006 r. 21 osób (w 2005: 29 osób).

Dzieci i młodzież są szczególnie narażone na tragiczne spotkanie z minami.  Ofiarami wybuchów min na całym świecie padają bardzo często młodzież i dzieci, ponieważ – te najmłodsze – nie potrafią czytać ostrzeżeń, te starsze – nie potrafią się powstrzymać od pokusy zabawy niewypałem.

Młodzież w Polsce również interesuje się owym problemem i chce zadać polskim politykom pytanie – dlaczego po 11 latach po podpisaniu traktatu, Polska nadal nie ratyfikowała Konwencji Ottawskiej?

Kilka szkół na terenie Warszawy i Krakowa, organizacje młodzieżowe i studenckie wezmą udział i poprowadzą warsztaty na temat min przeciwpiechotnych a także akcje pisania listów „od serca” do polskich polityków, zwłaszcza tych, którzy zwyciężyli najnowsze wybory parlamentarne. Przedstawiciele młodzieży przyjadą 28 listopada do Warszawy, by wręczyć zebrane listy parlamentarzystom. Część listów zostanie wręczona osobiście, podczas gali z udziałem polityków, ekspertów i aktywistów, a część listów trafi do skrzynek pocztowych parlamentarzystów w budynku sejmu.

Gala będzie miała miejsce 28 listopada, w tym samym dniu, w którym rozpocznie się Jedenaste Spotkanie  Państw Stron Konwencji o Zakazie Min Przeciwpiechotnych w Phnom Penh w Kambodży,  i 4 dni przed 11 rocznicą podpisania traktatu.  W spotkaniu udział wezmą: eksperci z dziedziny rozbrojenia, prawa humanitarnego, wojskowi, aktywiści NGO, młodzież, parlamentarzyści.

Więcej informacji o projekcie można znaleźć na stronie www.bez-min.pl.

———————————————————————————————————————

Czas trwania aktywności związanych z realizacją projektu: Listopad 2011.

Organizator projektu: Religions for Peace, European Interfaith Youth Network. Partnerzy: Polski Czerwony Krzyż, Żydowskie Stowarzyszenie Czulent, Klub Inteligencji Katolickiej.

Projekt finansowany jest dzięki grantowi fundacji International Campaign to Ban Landmines Cluster Munition Coalition (ICBL-CMC): “ICBL-CMC Local Campaign Support Project. Wsparcie upowszechniania i wdrażania międzynarodowych traktatów o zakazie min przeciwpiechotnych i broni kasetowej ”, oraz funduszom Religions for Peace.

Warsztat

W 2011 roku Fundacja REVERS była organizacją wysyłającą w ramach programu międzynarodowych wymian młodzieżowych „Młodzież w działaniu”. W ramach projektu „Ekspresja poprzez kulturę czyli co nas łączy” grupa młodzieży z Polski wzięła udziału w serii warsztatów przeprowadzonych w Rustawi w Gruzji, gdzie spotkała się, oprócz młodzieży gruzińskiej, z młodzieżą z Luksemburga, Ukrainy, Chorwacji i Litwy. Uczestnicy projektu, dzięki różnym formom edukacji pozaformalnej, zapoznali się z charakterystycznymi formami ekspresji kulturowej rówieśników z innych krajów, jednocześnie przygotowując wspólnie nagrania video i graffiti na temat współpracy i kultury gruzińskiej.

Zapraszamy do zapoznania się z rezultatami:

Grafficiarze w akcji:

Krótka prezentacja o pobycie w Gruzji:

Jeden z dwóch filmów, zrealizowanych podczas wymiany: Dźwięki Gruzji:

Galeria zdjęć z wymiany:

Dziennikarze białoruskiej redakcji Polskiego Radia dla Zagranicy oraz białoruskiego internetowego Radia Ryba będą przygotowywać relacje z wydarzeń Europejskiego Kongresu Kultury. Każda ekipa radiowa opracuje osiem audycji w języku białoruskim. Będą one dostępne w Internecie: na stronie Polskiego Radia w zakładce Podcast, stronie internetowej Radia Ryba, a także na oficjalnej stronie Kongresu. Część audycji będzie też miała swoje emisje radiowe – za pośrednictwem Polskiego Radia dla Zagranicy dotrze bezpośrednio do mieszkańców Białorusi. Spotkanie dziennikarzy z obu redakcji będzie okazją do wymiany nagrań i doświadczeń.Projekt realizują wspólnie Centrum Kultury Revers, fundacja działająca na rzecz propagowania otwartego społeczeństwa oraz  popularyzacji nowoczesnych technologii w trzecim sektorze oraz Next Stop-New Life, białoruskie stowarzyszenie młodzieżowe zajmujące się edukacją obywatelską. Projekt jest realizowany w partnerstwie z SocialCamp Kraków.W projekcie wezmą udział dziennikarze Polskiego Radia: Dzmitry Hurnievic, Walery Cauko; Radia Ryba: Uladzislau Buben, Aleh Novikau, Antonina Yelistratova, Ihar Zaltkou; wolontariusze Marta Bartkowiak, Weronika Burman oraz koordynator projektu Wojciech Załuski.

Europejski Kongres Kultury, który odbędzie się w dniach 8-11 września we Wrocławiu, to jedno z najważniejszych wydarzeń polskiej Prezydencji 2011. W ciągu 4 dni zrealizowanych zostanie ponad 100 interdyscyplinarnych projektów, w których udział weźmie 300 artystów, naukowców, filozofów i aktywistów. Dyskusjom na temat zjawisk czy problemów współczesnej kultury będą towarzyszyć interdyscyplinarne projekty artystyczne. Europejski Kongres Kultury to unikatowe wydarzenie w skali europejskiej. Więcej informacji: www.culturecongress.eu.

Katarzyna Wielga na temat Europejskiego Kongresu Kultury

Organizatorzy: 
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Narodowy Instytut Audiowizualny

Współorganizator: 
Miasto Wrocław

Mecenasi Prezydencji: 
PKO Bank Polski, PZU S.A.

Partnerzy: 
Hala Stulecia we Wrocławiu, Wytwórnia Filmów Fabularnych, European Cultural Foundation

Partner Technologiczny Kongresu: 
Orange

Organizatorzy Projektu: 
Centrum Kultury Revers, Next Stop-New Life

Partnerzy Projektu: 
Polskie Radio dla Zagranicy, Radio Ryba, SocialCamp Kraków

28 kwietnia w Opolu zainaugurowała działalność dydaktyczną SocialCamp School. W ramach wizyty przygotowawczej „Me effective in action”, finansowanej przez program „Młodzież w działaniu”, reprezentanci organizacji pozarządowych z Ukrainy (Stowarzyszenie „Zielony Krzyż” ze Lwowa), Gruzji (Georgian Youth for Europe z Rustavi), Hiszpanii (Stowarzyszenie Celtas Terrae z Pontevedry) i Polski (Stowarzyszenie Semper Avanti z Wrocławia, OCWIP z Opola) wzięli udział w warsztacie „Lider 2.0”. Warsztat był poświęcony zapoznaniu się z platformą mapującą Crowdmap. Crowdmap to dostępna za darmo w internecie platforma Ushahidi, pozwalająca na gromadzenie informacji w sytuacjach kryzysowych wysyłanych m.in. za pomocą smsów. Ushahidi było używane m.in. do zarządzania pomocą humanitarną podczas trzęsienia ziemi w Haiti w 2010 roku oraz aby wymieniać się informacjami na temat sytuacji na terenach poszkodowanych przez powódź w Polsce w 2010 roku.

Podczas warsztatu uczestnicy zapoznali się ze znaczeniem nazwy „crowdsourcing” oraz mieli możliwość samodzielnego tworzenia map w systemie crowdmap, których celem było rozwiązanie zdefiniowanych samodzielnie, na potrzeby warsztatu problemów. Anna Skocz z wrocławskiej organizacji Semper Avanti stworzyła mapę „Walk a dog”, której celem była pomoc w wyprowadzaniu psów. Anna zaproponowała takie kategorie raportowania o potrzebach właścicieli jak „Pies potrzebujący spaceru”, „Pies potrzebujący Funfla (do zabawy)” czy „Właściciel chętnie pogada”.

Mapa „Walk a dog”:

Weronika Burman i Dagmara Góralczyk z Centrum Kultury Revers stworzyły mapę pozwalającą skontaktować się z osobami zainteresowanymi rzemiosłem artystycznym w okolicach Opola.

Mapa rękodzieła:

Warsztat pokazał, iż stworzenie mapy w systemie crowdmap jest stosunkowe proste i w zasięgu każdego średniozaawansowanego internauty. Zapraszamy do zapoznania się z prezentacją z warsztatu.

19 kwietnia 2011 roku, już po raz trzeci, odbyło w Krakowie organizowane cyklicznie spotkanie organizacji pozarządowych z przedstawicielami branży internetowej SocialCamp. Spotkanie zdominowała problematyka Ekonomii Internetu, różnych metod płatności i trendów związanych z coraz większą popularnością użycia Internetu przez telefony komórkowe (tzw. „Internetu mobilnego”). Na spotkaniu omawiano przykłady praktyk odpowiedzialnego biznesu i promocji przedsiębiorczości w środowisku studenckim.

Podczas pierwszej prezentacji przygotowanej przez Macieja Chmielowskiego z Agencji Interaktywnej Krakweb.pl i Joannę Lorek z Fundacji Rozwoju Gmin Polskich zaprezentowano wnioski z raportu dotyczącego badań wykorzystania marketingu internetowego w małopolskich organizacjach pozarządowych. Raport dostępny jest w całości na stronie internetowej www.badaniefundacji.pl. Maciej Chmielowski podczas swojego wystąpienia przytoczył wyniki, które obrazują stosunek pracowników organizacji pozarządowych do marketingu internetowego. Wynika z nich, że na 51 przebadanych organizacji z małopolski ponad 73% dociera do darczyńców za pomocą Internetu, a aż 96% posiada własną stronę internetową. Zamieszczone w raporcie odpowiedzi sugerują również, że respondenci uważają reklamę internetową za popularniejszą i skuteczniejszą formę promocji od reklamy umieszczanej w tradycyjnych mediach (tj. radio, prasa papierowa). W świetle tych wyników Joanna Lorek pokazała, jak ważne jest podnoszenie poziomu kompetencji pracowników trzeciego sektora w dziedzinie marketingu internetowego, aby dzięki temu wiele spośród 75 tysięcy istniejących w Polsce organizacji pozarządowych mogło zaistnieć w świadomości obywateli. Prezentację zakończyła myśl o potrzebie wypracowania w Polsce modelu finansowania szkoleń na temat marketingu internetowego dla organizacji pozarządowych. Podczas dyskusji z publicznością podniesiono problem wiarygodności przeprowadzonych badań oraz potrzebę przeprowadzenia dalszych, bardziej kompleksowych analiz trzeciego sektora w dziedzinie marketingu internetowego.

W drugiej i trzeciej prezentacji zaprezentowano różne metody mikropłatności internetowych. Marek Deszczyński omówił sposób działania aplikacji SkyCash przeznaczonej do telefonów komórkowych z dostępem do Internetu. Dzięki aplikacji każda osoba z telefonem komórkowym, która zacznie używać platformy, może w prosty sposób płacić za niedrogie usługi, bez konieczności posługiwania się gotówką. W dyskusji podniesiono problem, iż każdy taki system wiąże się ze zwiększaniem ilości pośredników między osobą pomagającą a organizacją pozarządową. Marek Deszczyński wskazał, iż prowizje pobierane przez internetowe systemy mikropłatności są bardzo małe, mając niewielkie znaczenie z punktu widzenia potencjalnego beneficjenta datku. Prowadzący spotkanie Michał Dyrda zauważył również, iż podobne do SkyCash serwisy, to jedno z rozwiązań, które w krótkim czasie mogą zdominować przyszłość płacenia za niedrogie usługi, eliminując obrót gotówką w tym obszarze. W konsekwencji systemy mikropłatności wykorzystujące Internet mobilny mogą być w niedługim czasie konkurencją do popularnej w Polsce usługi „Premium SMS”, wykorzystywanej często przez organizacje pozarządowe w akcjach charytatywnych.

W prezentacji Jolanty Lizak i Błażeja Piekorza omówiono różne formy wykorzystania popularnego w Polsce i na całym świecie systemu płatności internetowych Dotpay. Prowadzący prezentację wskazali, iż Dotpay rezygnując z części swojego wynagrodzenia proponuje organizacjom pozarządowym preferencyjne warunki współpracy. Ciekawe sposoby wykorzystania płatności internetowych w działalności społecznej i charytatywnej zostały zaprezentowane na przykładzie trzech współpracujących z Dotpay organizacji: Siepomaga.pl, Chcepomagac.org oraz Akademickich Inkubatorów Przedsiębiorczości.

Po przerwie Magdalena Marczak na przykładzie Gumtree.pl, popularnego w Polsce serwisu darmowych ogłoszeń, omówiła znaczenie budowania społeczności użytkowników w rozwoju portalu. Magdalena Marczak pokazała istotę oraz korzyści wynikające z zaangażowania użytkownika w działalność strony, przedstawiła związek między funkcjami pozwalającymi użytkownikom na „interakcję społeczną”, komentowanie, proponowanie nowych funkcji w serwisie, z budowaniem „zbiorowego poczucia tożsamości/wspólnego interesu” oraz popularyzacji stron przy niskim nakładzie finansowym.

Na zakończenie spotkania wystąpił Jarosław Królewski, reprezentujący agencję interaktywną Eskadra Opcom, przybliżając uczestnikom perspektywy i możliwe zastosowania aplikacji internetowych (mobilnych) wykorzystujących geolokalizację. Prezentacja pozwoliła zapoznać się z trendami rozwoju  Internetu w telefonach komórkowych oraz szeregiem systemów pozwalających użytkownikom informować o swoim miejscu pobytu oraz o rodzaju działania podejmowanego w określonym momencie. Statystyki wskazują coraz większą popularność Internetu mobilnego, w 2010 roku kształtującej się na poziomie 3,1 miliona użytkowników, które stanowią 15% użytkowników polskiego Internetu w ogóle. Jarosław Królewski zauważył ponadto, iż warto w związku z tym  przystosować własne strony internetowe do możliwości  telefonów komórkowych i innych urządzeń mobilnych, czego koszt w wielu przypadkach jest stosunkowo niski. Omówione zostały także możliwe zastosowania geolokalizacji takie jak: rekomendacje wydarzeń w określonym obszarze, rekomendacje i ocena określonych lokalizacji, nawigacja, otrzymywanie informacji o potencjalnych zagrożeniach w określonych lokalizacjach, lokalizowanie skradzionych rzeczy lub zagubionych osób. W ramach prezentacji wskazano także przykłady różnych systemów geolokalizacyjnych takich jak: Foursquare, Facebook Places, Lokter.pl czy Traseo.pl.

Zapraszamy do zapoznania się z prezentacjami z wydarzenia na stronie WWW: SocialCamp.eu/projekty.

W trakcie spotkania uczestnicy mieli okazję wygrać koszulki z logotypem SocialCampu oraz ufundowane przez serwis do nauki języków obcych Lingapp.com książki.

Wszystkim uczestnikom i prelegentom serdecznie dziękujemy za udział w wydarzeniu, zapraszamy do śledzenia informacji o nadchodzących edycjach na stronie WWW: SocialCamp.eu.

Spotkanie zostało dofinansowane ze środków programu grantowego Ligi Odpowiedzialnego Biznesu.

Patronat medialny nad spotkaniem objęli: baza kursów centrumkursow.pl, magazyn Do Celu, portal studencki dlaStudenta.pl, portal odpowiedzialnybiznes.pl, serwis Magiczny Kraków, portal Nasza Przestrzeń, portal organizacji pozarządowych NGO.pl, portal regionalny Wrota Małopolski, serwis Przedsiębiorczy Kraków.

Na spotkaniu omawiane będą przykłady odpowiedzialnego biznesu w internecie, pozyskiwania środków na działalność społeczną za pomocą internetu (Dotpay), sposoby wykorzystywania portali społecznościowych przez organizacje pozarządowe, metody wykorzystania internetu mobilnego (SkyCash), metody monetyzacji społeczności internetowych (Gumtree) oraz potencjał marketingowy aplikacji mobilnych wykorzystujących geolokalizację (Eskadra Opcom). Na spotkaniu zostanie przedstawiony „Raport z badań wykorzystania marketingu internetowego małopolskich organizacji pozarządowych”. W wydzielonej części będą dostępne materiały związane z problematyką spotkania. Aktualne informacje o wydarzeniu można znaleźć na stronie WWW pod adresem http://socialcamp.eu.

Patronat medialny nad wydarzeniem objęli: baza kursów centrumkursow.pl, magazyn Do Celu, portal studencki dlaStudenta.pl, portal odpowiedzialnybiznes.pl, serwis Magiczny Kraków, portal Nasza Przestrzeń, portal organizacji pozarządowych NGO.pl, portal regionalny Wrota Małopolski, Przedsiębiorczy Kraków.

Oprawa graficzna wydarzenia: Jarosław Gołaszewski.

Spotkanie dofinansowane ze środków programu grantowego Ligi Odpowiedzialnego Biznesu.

Agenda:
18:00-18:10 – Wstęp – Michał Dyrda, prowadzący.

18:10-18:35 – Raport z badań wykorzystania marketingu internetowego małopolskich organizacji pozarządowych – Maciej Chmielowski, Krakweb.pl; Fundacja Rozwoju Gmin Polskich. Raport dostępny na stronie WWW: http://socialcamp.eu/biblioteka/.

18:35-19:00 – Jak organizacje pozarządowe mogą wykorzystać aplikacje, które dają możliwość dokonywania bezpiecznych przelewów w czasie rzeczywistym przez telefon komórkowy i internetowy system transakcyjny – SkyCash.

19:00-19:25 – Prezentacja na temat różnych projektów, m.in. charytatywnych, z którymi współpracuje Dotpay, (studenckie inkubatory przedsiębiorczości, www.chcepomagac.pl, www.siepomaga.pl) – Dotpay.

19:25-19:35 - Przerwa

19:35-20:00 - Prezentacja omawiająca na przykładzie Gumtree możliwości samowystarczalności ekonomicznej społeczności internetowych – Gumtree.pl.

20:00-20:25 – Potencjał biznesowy i marketingowy aplikacji mobilnych wykorzystujących geolokalizację (np. Forsquere, FB Deals, Instagram) – Eskadra Opcom.